dualiteit

zonder de nacht geen dag

Onze wereld is er een van de dag en een nacht, beide even mooi in hun eigen recht maar incompleet zonder de ander. Als de zon nooit ondergaat, kan hij ook niet opkomen.

Wij ervaren de cyclus van een dag en een nacht, doordat onze planeet rond is en om zijn as draait. Ons perspectief is dat zodra wij wakker worden de zon schijnt en als wij gaan slapen de zon onder is gegaan.  Maar de zon schijnt altijd zonder pauze of onderbreking. Het lijkt vanuit ons oogpunt alleen maar zo.

‘Illusies’ van dit soort zijn er meer in ons leven. Zodra iemand zich niet volledig bewust is van iets, wordt zijn beleving voor de rest ingevuld met aannames en/of meningen. Zo lijkt het bijvoorbeeld ook alsof wij mensen allemaal gescheiden zijn van elkaar, terwijl wij allemaal uit dezelfde grondstoffen bestaan. Toch oordelen wij over elkaar, de één wordt als minder geacht dan de ander. Onze wereld is er een van dualiteit, zodra wij ergens een mening aan vast plakken zit daar een tegenhanger aan vast. Vind jij iets goed, dan vindt iemand anders het slecht, vind jij het mooi dan vindt iemand anders het lelijk etc.

De verlichting zit in het volledig waarnemen van de realiteit voor wat die is en niet voor wat iemand ervan vindt. Zo kun je bijvoorbeeld verontwaardigd worden als iemand ‘onaardig’ doet. En hem vervolgens als een slecht mens bestempelen puur afgaand op zijn gedrag. Dit is immers het enige wat je in eerste instantie van iemand ziet en hierover wordt dan een mening gevormd. Maar stel nou dat jij ervoor kiest om deze persoon iets beter te leren kennen, en erachter komt dat zijn vader op sterven ligt. Vervolgens komt er een verbinding tot stand tussen jullie, omdat jij zelf heel goed weet hoe het is om een dierbaar iemand te verliezen. Zodra je voorbij jouw meningen gaat en het geheel waarneemt kom je weer in verbinding te staan met alles om je heen.

De scheiding die dualiteit veroorzaakt bestaat eigenlijk helemaal niet. Het is slechts een illusie in stand gehouden door misvattingen in je hoofd. Want het is jouw mening wat iets goed of slecht maakt, waarbij sommige meningen ook nog eens door grote groepen mensen worden gedeeld waardoor het lijkt alsof het echt zo is. Jouw mening voegt een filter toe aan het leven, wat je zicht vertroebelt. Want zodra jij je mening ergens over hebt gevormd wordt het onderdeel van je identiteit, het hoort vanaf dan bij jou. Door dit emotionele gewicht krijg je groeperingen die vastzitten in hun standpunt, het totaalplaatje uit het oog zijn verloren en gescheiden zijn van het geheel. Ze leven in een staat van dualiteit.

Helder waarnemen brengt je terug naar de bron, de oorsprong, naar jezelf voordat de illusie van dualiteit werd geschapen in jouw gedachten. Omarm het proces van bewustwording, er is alleen maar het hier en nu, dit is al compleet en heel geheel zonder jouw meningen.