ego

je onbewuste ik

In een paradoxale wereld waar velen van ons niet volledig bewust zijn van zichzelf, moet er toch een systeem zijn dat iedereen op de been houdt, maar ook dienstbaar is in het proces van bewustwording. Hiervoor is het ego geschapen, dat zichzelf beschermt terwijl het laat zien wie je niet bent.

Als je niet weet wie of wat je bent en daarbij niet weet waar je moet beginnen met zoeken, dan ben je verloren. En in deze wereld van dualiteit kan het ook niet anders dat voordat je jezelf gevonden hebt je jezelf eerst moet verliezen. Echter draait de wereld gewoon door en zo ook jouw rol hierin, als deze niet bewust uitgeoefend kan worden dan maar onbewust. Je ego is niets anders dan je onbewuste ik, als het ware een automatische piloot die ervoor zorgt dat jij het zo lang mogelijk overleeft. Het is enkel geïnteresseerd in jouw overleving zodat je tijdens dit leven zoveel mogelijk tijd krijgt om bewuster te worden. En terwijl dit programma aanstaat zorgt het er met een spoedcursus ook voor dat dit gebeurt. Dat doet het door je telkens in te laten zien wat je niet bent, het confronteert je met het tegenovergestelde van wat jij echt bent. Het omringt je als het ware met volledige duisternis, zodat jij in staat bent je eigen licht te zien.

In deze maatschappij gebruiken wij het woord ‘ego’ vaak in een negatieve context, als ‘hij/zij is egoïstisch’. Mensen die alleen aan zichzelf denken en los staan van het geheel, die handelen in eigen belang. Het leidt ertoe dat iemand zich afzondert en dit gaat vaak gepaard met het wegduwen van andere mensen. Niet bepaald een vrolijke of gelukkige staat van zijn, constant bezig zijn met overleven.

Mensen die wel gelukkig zijn willen niets anders dan dit geluk delen, liefst met zoveel mogelijk anderen. Dit vergt dat die persoon open staat, aanwezig is in dit moment en zelf te over heeft om te kunnen delen. Je zou dus kunnen zeggen dat ‘egoïsme’ een staat is van ongeluk, afzondering, leegte en het ontbreken van liefde. Een wereld daaruit geschapen is gedoemd te vallen, het kan nooit stand houden omdat het niet echt gevoed wordt.

Het wachten voor ‘egoïstische’ mensen is op het breekpunt, dat er wordt ingezien dat een leven zonder liefde, zonder verbinding niet mogelijk is. Dit kantelpunt is het moment waarop wordt ingezien wie of wat je echt bent. Je keert uiteindelijk terug bij jezelf en bent in staat gesteld om de automatische piloot uit te zetten, het is immers niet meer nodig. Nu kun je weer een echt vol leven gaan leiden, maar hiervoor moest je eerst wel eerst volledig verloren zijn. Dus eerst jezelf van dienst zijn zorgt ervoor dat jij geluk vindt vanbinnen, waarna het automatisch gedeeld zal gaan worden met het leven om je heen.